Bloemenmeisje

Bloemenmeisje, in jouw leven

Heb je niet bepaald geboft
Jouw vertrouwen in de mensen
Raakte langzaam afgestoft
 
Altijd vriendelijk en netjes
Stoer verborg je je gevoel
Toen je masker begon te barsten
Bleek je toch iets minder cool
 

Je sprak je uit en liet ons helpen
Dat was een heel dapper besluit
We gaan nu stukken repareren
En kunnen eindelijk vooruit
 
Je verdient een warm, zacht nestje
Dat jou met liefde overspoelt
Kun je ooit nog onbevangen
Liefde voelen zoals bedoeld?

Op de vlucht

Je kijkt weg met ogen die nergens meer landen

Heel nors, alsof je de wereld verstoot

Nachten zijn lang en demonen ontwaken 

Slapen lijkt slechts wat je angsten vergroot 

Zwijgend en stil, het blijft onbesproken 

Ik zie hoe je langzaam verdwijnt in de tijd

Stil tussen naasten geen vuur in je ogen

Het licht is verdwenen, je lach ben je kwijt

Geen zichtbare strijd, je vlucht niet voor dreiging

Maar voor iets in jezelf, ongrijpbaar en stil 

Je vrees is geen monster, geen naam of gezicht

Het is een schaduw van vroeger, verduisterd en kil

Je spreekt je fel uit in je eigen verhaal

Geen oren naar dat wat een ander bedoelt

Ik reik je mijn hand, maar je pakt hem niet aan

Gedachten vervagen, terwijl de wind ze verkoelt

Omarmen

Smalle straatjes

Groene velden

Op de fiets van Bree naar Helden

Mijn drukke hoofd

Blijft steeds maar malen

En beveelt me niet te falen

Opeens begint mijn hart

Te spreken

Bezorgt me kriebels-prikkels-steken

Je maakt jezelf

Onnodig klein

Omarm jezelf, je mag er zijn

Er drupt een traan

Over mijn wang

En ik ben niet langer bang

Opgekrabbeld

Opgeladen

Fiets ik weer over de paden

Ik ben zo dankbaar

Voor mijn baan

Ik kan de hele wereld aan

Lieve collega's

Wat voelt het fijn

Dat ik ben wie ik mag zijn

Vogelmeisje

Met je vleugels strak gevouwen
En je ogen stevig dicht
Zit je verstrikt in stille wolken
Verdwaald en reikend naar meer licht

Ach meisje toch, wat moet je dragen
Een hart dat fluistert, stil en klein
Je ogen zoeken slechts naar binnen

Je woorden klinken diep van pijn

Maar weet: we staan rondom je heen
En helpen je vol hoop vooruit
Je hoeft het niet alleen te doen
Eens sla jij zacht je vleugels uit

Gebroken zintuigen

wat zie ik nou?
daar op de fiets
een man met geiten
wollen sokken

wat proef ik nou?
zo zuur en droog
verhip, toch nat
uurazijn

wat ruik ik nou?
mijn ogen dicht

een vieze bek

vechter

wat voel ik nou?
besef van angst
stijgt uit een oor
verdovend lawaai 

wat hoor ik nou?
dat is mijn vriend
hij laat een wind
licht vallen

De ogen van het hart

Kijk en zie

Open je ogen

Luister goed

Er wordt gelogen

Voel en grijp 

Naar valse plannen

Ruik en snuif

Schaduw-tirannen 

Proef en toets

De smaak van bedrog 

Spreek de waarheid 

Al klinkt ze log

Links is rechts

En recht is krom  

Wat ooit slim was  

Is nu dom

Het narratief 

Wordt nageblaft

Kritisch denken 

Wordt bestraft

Blijf jezelf

Laat je niet breken

Open je hart

En laat het spreken

❤️

Weej laupe door

Gedicht LNDP 2025

Zes jaor geleeje begôs ut idee

Helaas kwaam der toen iërs un virus vurbeej

Daonao ging ut vol gaas, we stopten nimmiër 

En noow staon we heej vur de vir-de kiër

Minse ginge en kwame ut ging as vanzelf

En noow zien we nog hiël efkes met elf

We zien bliej met Mieke die beej ôs bleef plekke

Helaas gaon der dit jaor dreej leeje vertrekke

Bedankt vur de inzet van degenen die gaon

Maar ok aan de rest, want we blieve bestaon

Op nao ôs lustrum, den verwachte we det

Der 3 nieje teams in de weik waere gezet 😉

We gunne ôs dörp unne gezellige daag

En weej gaon relaxe zônger knaup in de maag

We hebbe ôs actief en flexibel getoënd

En vandaag wuurt ôs mandelang werke beloënd

Zoemetein is ut tiëd vur ôzze groepshug en yell

Ik bin supertrots en zit good in mien vel

Proost op ‘nne leuke en spannende kwis

Dus laup nao de … bar en pak un glaas fris (of get angers)